تبلیغات
همه چیز اینجاست - اینترنت
با سرعت بسوی پیشرفت

اینترنت

یکشنبه 9 اسفند 1388 09:51 ب.ظ

نویسنده : مهندس سایت

هر چند عده‌ای معتقدند تمدن زمانی به دنیا می‌آید رشد می‌كند، قد می‌كشد، به بلوغ می‌رسد و در نهایت می‌میرد لیكن تصور اینكه هیچ تمدنی چیزی از خود برای تمدن‌های آینده به یادگار نمی‌گذارد نمی‌تواند درست باشد واقعیت آن است كه هر تمدن هنگامی كه به بلوغ خود می‌رسد به مسائلی دست پیدا می‌كند كه تاكنون وجود نداشته‌اند.

اگر تمدن‌ها را به عنوان یك درخت تناور تصور كنیم تمدن‌های جزء به صورت شاخه‌های مختلف آن تلقی می‌گردند. با این وجود نمی‌توان صحبت از میان رفتن تمدن‌ها را بر زبان آورد بلكه هر تمدن جزء توانسته است مسائلی را به تمدن كلی بسپارد. در یك مسابقه دوچرخه‌سواری پیراهنی وجود دارد به عنوان پیراهن طلایی. این پیراهن در هر مرحله از مسابقه‌های دوچرخه سواران به برنده آن قسمت اعطاء می‌گردد. هر چند برندگان قسمت‌های مختلف متفاوت باشند ولی این دلیل نخواهد بود كه پیراهن طلایی همه مراحل را طی ننموده و به خط پایان نزدیك شود. آنچه مهم می‌باشد این است كه باید امروزه امانتداران جدید این پیراهن طلایی كه چند قرن است آن را بر تن كرده‌اند در نظر داشته باشند كه آنها وامداران تمدن‌های قدیمی تلقی می‌گردند. اعتقاد به اینكه بایستی دولت‌های توسعه‌یافته كنونی به فكر عقب‌مانده‌ها نیز باشند یك تصور جدید نیست زیرا تاریخ نشان داده است كه فاتحان امروز مغلوبان فردا نیز می‌توانند باشند. امروزه تمدن تعریف جدیدی نیز می‌شود. بر این اساس عده‌ای معتقدند امروزه تمدن را می‌توان به عنوان حل و فصل صلح‌جویانه شنیده‌های بشر نیز معنی نمود. اگر بر چنین تعریفی و چنین تلقی معتقد باشیم بایستی پذیرفت كه جامعه اطلاعاتی به عنوان تلالؤ تمدن هزاره سوم بایستی عملكرد خود را از یك شكاف عمیق معرفتی به یك چارچوب حمایتی از گروه كشورهای جنوب تغییر دهد. صحبت از تغییر شكاف دیجیتال به یك فرصت دیجیتال دقیقاً بر همین مبناست. هر چند در ابتدای تأسیس اینترنت ایده توافق جامعه در اداره آن قویاً حمایت می‌شد لیكن عملكرد آن طی 4 دهه فعالیت عمومی اینترنت نشان داده است كه محیط سایبر آنقدرها هم با توافق جامعه جهانی اداره نمی‌شود. اگر بدانیم كه حدود 80 درصد سایت‌های اینترنتی در ایالات متحده حضور دارند و این كشور به تنهایی 35% دسترسی به اینترنت را به خود اختصاص داده است باور خواهیم كرد كه آنقدرها هم مسأله توافق جامعه در اداره اینترنت كاربرد نخواهد داشت.


تا 1990 میلادی:


ایجاد فن‌آوری میكروپروسورها و انقلاب كنترل از اوخر قرن 19 باعث شتاب بیشتر فن‌آوری‌های مبتنی بر كنترل گردید. هرچند قبل از آن نیز می‌توان سخن از انقلاب كنترل راند لكن انقلاب اطلاعات به واقع باعث ایجاد دومین انقلاب كنترل گردید. هر چند كلیه سیستم‌ها با مسأله كنترل هماهنگ هستند لیكن هر چه سیستم‌ها به سمت سیستم‌های هوشمند و فراتر از آن سیستم‌های زنده میل پیدا می‌كنند قضیه كنترل در آنها با حالتی پیشرفته‌تر همراه می‌گردد. هر سیستم هدفمند كنترل را در درون خود به همراه دارد و این كنترل به واقع با اطلاعات در ارتباط كامل است. هماهنگ شدن انقلاب كنترل با اطلاعات علاوه بر انقلاب دوم اطلاعات باعث هوشمند شدن سیستم‌های ارتباطی و همچنین تولد اینترنت شد. در سال 1969 بود كه وزارت دفاع ایالات متحده طرح تأسیس آژانس پروژه‌های پیشرفته را ارائه نمود. این طرح كه به آن عنوان آرپانت نیز داد‌ه‌اند ریشه اینترنت را در محیط سایبر كاشت و البته این تولد حالتی صرفاً نظامی داشت. مسأله بعد در سال 1971 اتفاق افتاد و آن دیجیتالی شدن شبكه بود. این مسأله با اختراع زیرتراشه‌ها در این سال امكان‌پذیر شد. وجود آی‌سی‌ها نیز خود حركت نوینی را به دیجیتالیزه شدن شبكه اعطا نمود و جالب‌تر آنكه طبق قانون مور از سال 1965 به بعد هر 2 سال ظرفیت آی‌سی‌ها دوبرابر شده است جالب آنكه هنوز هم این قانون درست و صحیح می‌باشد. کولین كلارك در سال 1940 شاید اولین كسی است كه به جامعه اطلاعاتی به جای جامعه صنعتی اشاره كرده است پس از او نیز افرادی همانند دانیل بل و تافلرها با كتاب‌هایی همانند فراصنعتی و موج سوم به سراغ تحولات جدید به عنوان جامعه اطلاعاتی رفتند. در این میان دانیل بل معتقد بود كه اقتصاد آمریكا از سال 1957 تبدیل به یك اقتصاد اطلاعاتی شده است و این تحول از همان سال‌ها در این اقتصاد قابل مشاهده است. این مسأله باعث شد كه آمریكا از همان زمان فاصله­ی قابل توجهی از دیگر كشورها بگیرد و خود را به عنوان تنها قدرت اقتصادی جهان بشناساند. اگر تعداد خطوط تلفن را به عنوان یكی از مبناهای توسعه قلمداد نماییم آماری كه در سال 1988 در این مورد به دست آمده شایان توجه خواهد بود. آفریقا در این سال 8/0 خط تلفن برای هر 100 نفر داشته است حال آنكه كشورهای توسعه‌یافته 78 درصد كل خطوط تلفن جهان را در اختیار داشته‌اند. در این زمان آسیایی‌ها بدون ژاپن و كشورهای جدید صنعتی جنوب شرقی آسیا 9/0 خط تلفن 5 برای هر 100 نفر داشته‌اند ولی وضعیت آمریكای لاتین در مقایسه با آفریقا و آسیا بهتر بوده است زیرا در آنجا 6 خط تلفن برای هر 100 نفر برقرار بوده است. در حال توسعه‌ها به طور مجموع و در سال 1988 با حدود 75 درصد جمعیت جهان تنها 12 درصد كل تعداد خطوط تلفن‌های جهان را در اختیار داشته‌اند. این در حالی است كه اكثر كشورهای صنعتی در همان زمان حداقل 40 خط برای هر 100 نفر داشتند ولی در كشورهای در حال توسعه این میزان 5/1 خط برای هر 100 نفر بود.



دهه 1990 میلادی:


در سال 1991 میلادی بود كه بنیاد ملی علوم آمریكا بخش‌های غیرنظامی اینترنت را بر عهده گرفت. پایان جنگ سرد خیال آمریكا را از بابت بلوك شرق آسوده ساخته بود و این مسأله باعث شد تا از كاركردهای نظامی صرف اینترنت دست بردارد و اجازه دهد تا استفاده‌های غیرنظامی و خصوصاً اقتصادی از آن بیشتر شود. همین زمان بود كه انتظارات از تجارت الكترونیك بالا رفت و حتی عده‌ای تخمین زدند كه به زودی 25% یعنی یك چهارم كل تجارت جهانی در محیط الكترونیك به وقوع بپیوندد. این تخمین از مرز 25% نیز فراتر رفت تا انتظارات از اینترنت روز به روز ابعاد گسترده‌تری بیابد تا آنجا كه هم‌اكنون به جای وزارت دفاع وزارت بازرگانی جایگزین شده و به همراه ICANN مدیریت اینترنت را به عهده بگیرند. قدرت اقتصادی جدید كه پس از جنگ سرد ایجاد شده و حتی به آن عنوان پان كاپیتالیسم نیز داده‌اند كاملاً به یك نظام ارتباطات دوربرد و اطلاع‌رسانی جهانی وابسته شده است. اینترنت كه انتظار می‌رفت در ابتدا ابعاد صرفاً اقتصادی بیابد روز به روز انتظارت را بالاتر برد و این در حالی بود كه هنوز دو سوم خانواده‌های جهان حتی یك خط تلفن در اختیار نداشتند. در همین زمان اروپا خط تلفن سیار و اینترنت را به عنوان مبنای پیشرفت تلقی می‌نمود. عقب‌ماندگی كشورهای جنوب به حدی بود كه استانداردهای مورنظر كمیسیون ماتیلانر بیست سال پس از توصیه آنها كاهش پیدا كرد زیرا جهان نتوانسته بود آن استانداردها را به دست آورد. در سال 1994 بود كه با برگزاری نخستین كنفرانس جهانی توسعه ارتباطات دور پایین‌تر آمد. زمانی كه ایالات متحده شدیداً در تلاش بود تا الكترونیك را در اعماق بازارهای خود جاسازی كند در آفریقا 29 كشور از 47 كشور آن در زمره كشورهای با كمترین توسعه به شمار می‌رفتند. از همین رو بود كه رفته رفته جهان با شكاف عمیقی از ثروت مواجه شد لیكن اطلاع از این شكاف زمانی حاصل گردید كه دره‌ای عمیق به وجود آمده بود و علت آن دیجیتالیزه شدن عمیق این كشورها به شمار می‌رفت. مسأله تا بدانجا پیش رفت كه در اجلاس بوینس آیرس ITV طی یك گزارش كه به عنوان گزارش توسعه جهانی ارتباطات دور منتشر شد اعلام گردید برای رسیدن به توسعه در فاصله 1994 تا 2000 مبلغ 250 میلیارد دلار نیاز است. اینها همه نشان‌دهنده فاصله‌ای عمیق بود كه هر چند لحظه به لحظه عمیق‌تر نیز می‌شد لیكن كسی به آن توجه نداشت و این مسأله قربانیان این شكاف را بیشتر و بیشتر می‌نمود. در همین برهه بود كه سازمان‌های تخصصی، دانشمندان و دولت‌ها رفته رفته متوجه مسأله شدند و دریافتند كه این بار اگر به موقع حركت نكنند دیگر هیچ وقت نخواهند توانست به گرد كشورهای توسعه‌یافته برسند. البته كشورهای توسعه‌یافته نیز كمی ترسیده بودند زیرا فاصله­ی­ دیگر از حدود مجاز آن خارج شده بود علاوه بر آن بازارهای جدید نیاز به مشتریان جدید داشت حال آنكه بازار غرب دیگر در حال اشباع شدن بود از همین رو آنها نیز حاضر بودند كه كشورهای عقب‌مانده كمی تا قسمتی از خواب زمستانی خود بیدار شوند هر چند آنها از این مسأله نیز اكراه داشتند.



بعد از سال 2000:


در آغاز قرن 21 یعنی درست زمانی كه MIT در سال 2002 اولین سری تحقیق‌های دقیق درباره سیاست‌گذاری نام‌گذاری Domainهای اینترنتی را ارائه می‌كرد. شماره خطوط تلفن كل آفریقا حتی به تعداد خطوط تلفن مستقر در شهر توكیو نیز نمی‌رسید ولی در آن سوی جهان دیگر ICANN به قطب اصلی اینترنت بدل شده بود و در سوی دیگر گزارش جدیدی به همان سبك و سیاق گزارش ماتیلانر سعی داشت حلقه گمشده جدیدی را به نمایش گذارد. وقتی ITV بیست سال پس از گزارش كمیسیون ماتیلانر تصمیم گرفت یك بار دیگر به بررسی ارتباطات دور بپردازد تیمی را تشكیل داد ولی این تیم در همان ابتدا متوجه شد كه مسأله با شمارش تلفن‌های كشورهای در حال توسعه به جایی نخواهد رسید. از همین رو آنها راه خود را كج كرده و یك بار دیگر همانند مایتلانر یك حلقه گمشده جدید را معرفی كردند. جالب آنكه هنوز حلقه گمشده قبلی پیدا نشده بود كه دنیا متوجه این گمشده جدید شد.


كشورهای تکاپو افتادند و بالاخره تصمیم بر این شد تا سران آنها دور هم جمع شوند ولی آمریكا و همچنین مدیران ظاهری اینترنت در ICANN هنوز مخالف این تحركات بودند. سمینارهای منطقه‌ای برگزار شد و همه آماده كنفرانس سران در ژنو شدند. پس از ژنو نیز سمینارها ادامه دارد از آنجمله تاكنون دو سمینار میان منطقه‌ای آسیای مركزی و غربی در ایران برگزار شده ولی همچنان كشورها آماده می‌شوند تا این بار تیر خلاص را در تونس بزنند.



و هم اكنون


یك سؤال اساسی وجود دارد و آن اینكه واقعاً چگونه جهان مجازی توسط كمیته‌های كوچك تخصصی كه با محققان در ارتباط است اداره می‌شود این موضوع مسأله‌ای است كه هر چند از نظر گروه كشورهای جنوب غیرممكن نیز تلقی شود لیكن هم‌اكنون در جریان است. اینك چهار دیدگاه برای اداره اینترنت وجود دارد. یك گروه معتقد به ارزش تمركززدایی هستند. اینها محققین و مدیران فعلی اینترنت می‌باشند. گروه دوم معتقد به آنارشیست و بی‌قانونی و بی‌دولتی است. اینها آمال خود را مبنی بر عدم وجود هیچ نیرویی در فوق سر خود در محیط مجازی یافته‌اند.


گروه سوم معتقد به كثرت‌گرایی است و بالاخره گروه چهارم دموكراسی را در محیط اینترنت دنبال می‌كند. بسیاری در حال برنامه‌ریزی برای آینده اینترنت هستند و هر كس از دریچه نگاه خویش به آینده اینترنت چشم دوخته است. بعضی‌ها منتظر شكست آن هستند لیكن بسیاری نیز امیدهای فراوانی به آن دارند. طرح‌های بلند مدت و كلان برای اینترنت نیز تاكنون بارها تجربه شده‌اند و از آن جمله طرح جدید حاكمیت بر اینترنت می‌باشد ولی تجربه نشان داده است كه تاكنون این خود اینترنت بوده است كه راه خود را انتخاب نموده است و برعكس تمام این طرح‌ها به هر سمتی كه خود میل نموده باشد حركت كرده است. اینكه آینده اینترنت را بتوان پیشگویی كرد نیز یك مسأله بغرنج و تقریباً غیرممكن به نظر می‌رسد و به قبول برخی محققین تنها مسأله محرز درباره آینده اینترنت، غیرقابل پیش‌بینی بودن آن است.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: یکشنبه 9 اسفند 1388 10:35 ب.ظ